“Zie je die krantenknipsels aan de muur? ‘Leraar doodgeschoten op Terra College’, ‘Dubbele moord in parkeergarage’, ‘Manegehouder verkracht twaalf meisjes’, allemaal zaken waar onze rechercheurs heel veel energie in hebben gestoken. Die muur herinnert me aan wat we allemaal hebben meegemaakt, de afgelopen jaren. We hebben alleen al zeven moordonderzoeken gedraaid. Die zaken zijn gelukkig allemaal opgelost.
Moordzaken doen de wijkbureaus niet meer, die gaan tegenwoordig naar Bureau Regionale Recherche. Daar hebben ze meer voorzieningen en eigen analisten. Maar ik werk liever hier. Ik ben vergroeid met de recherche in Loosduinen. Onderzoeken kosten veel tijd als je minder rechercheurs hebt, maar je krijgt er ontzettend veel voor terug. Er is niets mooier dan slachtoffers vertellen dat je een zaak hebt opgelost. Helemaal als je gestolen spullen terug kunt geven. Een inbraak is níét leuk, en blijft bovendien vaak onopgehelderd. Dat was zo mooi aan het Flebo-onderzoek. Ik zag de gezichten van collega’s echt licht geven als zij slachtoffers aan het bureau de verloren sieraden van oma konden laten zien. Dat was geweldig, na maanden telefoontaps uitluisteren zonder dat we konden ingrijpen. We bulkten van de informatie, maar moesten heel veel geduld opbrengen voordat die concreet genoeg was om verdachten aan te houden. Intussen gingen de inbraken gewoon door. Dat is voor ervaren rechercheurs al frustrerend, laat staan voor collega’s die dat niet gewend zijn. We waren het onderzoek met een handvol rechercheurs begonnen. Toen het onverwacht steeds groter werd, is het team aangevuld met ‘blauwe’ collega’s die wegens zwangerschap en beenletsel hun gebruikelijke werk niet konden doen. Slechts vijf van de twaalf teamleden waren rechercheur. We moesten heel veel uitleggen, waren onderzoeksteam en opleidingsinstituut tegelijk! Toch is een hechte eenheid ontstaan van supergemotiveerde mensen, die onmogelijke uren maakten.
Gelukkig gaf de bureauleiding ons veel ruimte. Dat spreekt niet vanzelf, want wij halen het prestatiecontract niet op deze manier. Het bureau scoort makkelijker met een winkeldief dan met zo’n omvangrijk onderzoek. Kies je dan voor het contract of voor een veilig Loosduinen? In dit geval was het voor mij duidelijk. Dit levert zó veel op voor de buurt! In plaats van drie keer per nacht wordt nu eens in de twee weken ingebroken. Zo’n wijk staat heel dicht bij je. Als je met de henneptrein de straat opgaat, bedanken de mensen je. Werk je in stilte aan een onderzoek, dan zeggen ze: ‘Waarom doet de politie niets?’ Je kunt je op dat moment niet verdedigen. Dan is het des te mooier als het succesverhaal naar buiten kan. Ik verheug me al op de reacties.”